Kyçu në rrugë

Shkruar nga  Anja  M

Vlerat ndryshojne perdite……Njerezit nuk dine cfare te zgjedhin. Ne civilizmin e tij njeriu eshte ne ankth, i zbrazur, i merzitur dhe i kufizuar nga rregullat shoqerore. Ka shume shkaqe per semundjen e madhe te njeriut ne kontekstin e njerezimit…..te cilat nuk ja vlen t’i permendesh gjate. Ne fillim thuhej se nje nga shkaqet kryesore ishte konflikti midis impulseve seksuale dhe tabuve. Sot qe tabute ne pergjithsei kane rene, perseri njeriu nuk po gjen sherim. Me tej u supozua se ndjenja e inferioritetit dhe e fajit luanin rol ne semurjen e njerezve. Se fundi u konstatua se konflikti midis individeve dhe grupit dhe indivitdit e njerezimit, luante rolin kryesor…..Pra, sic shihet kane dale shume teori dhe asnjera se ka kenaqur problemin.
Me e fundi, scientologia, presupozon tete dinamika qe duhen ruajtur ne harmoni te njeriu. Dinamika e pare eshte vete njeriu se qenie, e dyta eshte dinamika e seksit ose e femijeve, e treta i perket mbijeteses ne grup, e katerta mbijetesa nepermjet njerezimit, dinamika e peste eshte mbijetesa ne aspektin e jetes mbi planet me gjithe gjallesat, e gjashta eshte universi fizik me komponentet e tij, materia, energjia, hapesira dhe koha, dinamika e shtate eshte ajo e shpirtit dhe e teta ben fjale per nje Qenie Supreme ose infinitin.

»»»

DRAGONI I VETMUEM (MITRUIZA)

Nji Dragon nga Mitruiza
po lufton me shpat’ e shtiza;
Po e lan’ vet’ Dragojt o tjer’,
n’tjatër sofër po pijn’ verë;
Sofra e baljozit me verë asht’ plot,
asht’ mjalt’ për shkja e për shqiptar barot;
S’ju vjen turp Dragona t’gjallë,
trupin tonë na e lat’ meu kallë.
Por nji Dragon po e run’ nderin,
racave t’hueja po ua kallzon ferrin;
Se den baba den ky vend asht’ kanë,
asht’ e do t’jet’ kasap për dushmanë.
Me bekim t’Zotit n’flage t’baljozit nisem,
o t’ngadhnjej o t’shkrihem, t’digjem;
Por kur digjem si murtajë shpërthej,
jam Dragua arbnor’ - gjithmon’ ngadhnjej!
Dragojt o tjerë Shqiptar’ po hiqen,
e n’sofra t’tyne kingja piqen;
Me lëkurëzi po hanë e pinë,
Kosoves nanë ia harruen verinë.
Ky shkja me gozhdë t’hekurt grrith’,
ia grrith fytin Kosovës e koken ia lith.
Se pjes’n e epërme t’trupit tonë,
sikur trofe me e mbajt po donë!
Dragoni jonë n’njat veri,
gjymtyr’ coptuem e trupin hi;
Kryet nalt o po e mban,
kambt si rranj’ n’vatan po’i mban.
E ky dushman pa din e iman,
pa ftyrë e besë kufi po m’ban;
E po’i blen me argjend e ar’,
k’to tokat tona margaritarë.
Ky dushman pa din e iman,
n’xhep o t’vogel po na i mban,
artistë, juristë e politikanë,
ata që folin n’emën t’kombit tanë!
Kur do qohemi meu ndryshue,
kur njani derdh gjak tjetri me’i ndihmue,
se pa dro, pa ftyrë e nder’,
Dragojt o tjer’ jan tuj pi verë.

…shkruar nga Senton Kaçaniku