Kyçu në rrugë

Të nderuar Rekalije dhe Rekalij. Me që këto dy ditë më ka kapluar shpirtin një dhimbje e rëndë shpirtërore. Nëpërmes poezisë në vijimë dua ta lehtësojë dhimbjen me të gjitë Rekalijet dhe Rekalijtë:
26. Gusht 2010

Kushtuar Fehin Rimnicës

Ike pa u përshëndetur me mikun tëndë të vjetër!
Ike pa i thënë lamtumirë Rimnicës, Menikut e Dervenit
Mundohem të gjejë fjalët, por s’më lënë dot lotet
Fytin ma ka zënë një gogël dhe supët më janë rënduar
Mundohem të kthehem këtu ku jamë, por s’mundem dotë
Bashkë me ty në këto momente fluturojë grykes së Dervenit
Lundrojë bashkë me ty mbi valet e Radikes
Këndoj bashkë me ty mbi kepat e Korabit

Më premtove se së bashku do të këndojmë këngën „e rinisë“
Që aq bukur na shkonte në duetë
Ike pa mos filluar edhe strofën e parë!

Ti ike, por unë do të gjejë…….!

Atje lartë mbi kepat e Korabit
Këngën e premtuar do ta këndojmë bashkë………!
Jeohana e këngës s’onë do ta ngjallë Rimnicën
Meniku do të habitet nga vjenë kjo kënge!
Kurse prroi i Rimnicës do t’na bëhet orkestër

Ti ike, por buzqeshjen t’ënde e le tek të gjithë ata që të njihnjin
Me nurin t’endë shëronje shpirtrat e lodhur e zemrat e hidhura,
i bënje njerzit per vehti sepse u kthenje buzqeshjen
i bënje ti harrojnë brengat dhe ta duan jetën!

Shumë njerëz do të kërkojnë ballzamin e fjalëve tua
Shumë njerëzve do tu mungojë nuri i fytyres t’ënde
Kurse mua, jo, jo nukë mundësh të më ikish

Do të gjejë atje ku shpirti dhe zemra yte gjente qetësinë
Atje ku së bashku kaluam fëmijërinë
Atje ku së bashku shijuam rininë
Dhe atje ku së bashku „ëndërronjim pleqërinë“…¨!

Nga Nexhat Rimnica

Nga Rrahim Ganiu

1.
Me të vërtetë u gëzuam
Që në mjediset tona
Lindi një figurë
Që të na udhëheqë
Me udhëheqësi të mirë
Me gëzim e përcollëm
Liderin
Këmbë-këmbës
Kishim shpresë të madhe
Thammë disa herë
Publikisht
Ja tani po realizohen
Ëndrrat tona
Ata shumë shpejtë
U fundosen në greminë
Duhet filluar prapë
Nga numri një

2.
Komplotistët – njerëz tinzarë
Mirë të stërvitur
Për punë prapësie
E rrëzuan liderin
Njeriun pa shtet
Që të vijnë në vendin e tij
Ata u ulën në karrigen e tij
Disfatën e quajtën sukses
Të llojit të vet
U lind edhe një edhe një …
Figurë
Ne vazhduam t’u shkojmë mbrapa
T’I dëgjojmë fjalimet e tyre
Më në fund nga populli i lodhur
Mësuam një të vërtetë
Kur tha
Ç’është kjo lojë

3.
Komplotistët u humbën në mistere
Nuk e di askush se ku shkuan
Thonë se kanë shkuar
Diku larg syve dhe veshëve të popullit
Me shumë bagazh dhe stoli
Plot turp
Plot mëkate
Plot mallkim

4.
Banorët e SOPOTIT,BRODECIT…
Thonë
Shpirti u është mbushur
Plot zi
U ka ndaluar së punuari sahati
I jetës
Dita u është errur
Nuk dinë
Cilit orakull t’u drejtohen
Në burgje engjëjt
Qirinj të gjallë
Lulja e freskët nuse e plisit
Të bardhë vyshket
Para shëngjergjit
Vajza e Sopotit edhe ajo
E Brodecit thëret
Ma lëshoni babain
Shtyllën e shtëpisë
Ai nuk është terrorist
Dikush duhet të skuqet
Për këtë shkretirë

Ua kushtoj banorëve të Sopotit , Brodecit dhe të gjithë shqiptarëve të burgosur a të likuiduar në procese të montuara politike

5.
Ku u tretën shumë djem
Të rinj
Kush i vrau pas shpine
Mos të harrojmë
Dikush me zemër të pastër
Dhe vullnet të mirë
Do ta zbulojë krimin
Thikën e helmit të ngulur
Pas shpine në terrin e zi
Një ditë do të rrëfejë
Edhe hija e hënës mbi varr
Se kush është monstruozi
Do të mësojm se kush
Na e hanë bereqetin
Që në arë

6
Veshi dhe shpirti i jonë
Më nuk mund ta durojnë dhunën
Perendia e madhërishme
Ndoshta do ta shpërblen
Besnikërine e durimit
Në luftë dhe paqë treguam
Se e duam lirinë e merituar
Shoqata e gjallit
Duhet ta kupton këtë
Ose të shpërbëhet

Nje rruge e gjate drejt “perles se Jugut” Sarandes. Nje mall dhe deshire per te pare qytetin tim te lindjes, qytetin qe me nderonte gjithmone ne syte e te huajve sa here qe ju tregoja mes fotografive pejsazhet e saj te bukura. Mendoja se po shkoja drejt kesaj Sarande te endrave te mija, por ne fakt kisha mare rrugen drjt HELLIT. Portat e ferrit u hapen qe poshte ne fshatin Metoq. Qendra e ketij fshati kishte humbur plotesisht dhe me mundim dallohej rruga kryesore. Sheshi ne qender te fshatit, ishe zene nga disa ndertime te shemtuara. Ajo qe te binte me shume ne sy dhe qe e kishte perpire kete qender, ishte nje karakatine dykateshe qe shiste cisterna per uji. Gjithe sheshi ishte rrethuar dhe mbushur me keto baule alumini qe shkelqenin qe tutje dhe te kujtonin portat e ndriteshme te HELLIT. Mirserdhe ne HELL i dashur vizitor! Pushime te mbara ne sketere! Diku i kam lexuar keto fjale, por kuptimin e tyre e mesova sa hyra ne kufijte e Sarandes. Ne Qafen e Gjashtes qe dikur gjelberonte nga pishat dhe ullishtet, tani shifeshin vetem ndertime te tempura e pa kritere. Nje i cmendur kishte dashur te zinte dhe bllokonte gjithe rrugen. Bemat e ketij ksizofreni e kishin detyruar rrugen e shkrete te devijonte nga aksi i sai i qemotshem dhe te leshohej poshte drejte Sarandes si nje rrepire e krijuar nga rrebeshet qe tani ishte kthyer ne nje monopat ter balte dhe pluhur. Te vetequajtura vila dykateshe e pesekateshe, te mbaruara e te pa mbaruara, karburante dhe klube te shumta i ishin qepur rruges dhe po e gllaberinin te gjithen pakez e nga pakez. Nje katrahur e vertet ndertimesh, te gjitha kishin mbire si nga dheu dhe te perpinin perbrenta pa patur mundesine te shifje asgje. Panorama e dikurshme e mahniteshme e detit dhe dritave te qytetit qe reflection mbi te ishte shdukur pergjithmone. Dora e Djallit te mallkuar dukej ngado. Pishat e famshme 70 vjecare qe dikur hijeshonin per bukuri rrugen deri ne qender te Sarandes, nuk egzistonin. Ishin prere te gjitha me preteksin e zgjerimit te rrugez. Nje krim te tille, vetem dorra e djallit mund ta bente se sarandiotet e vertete se benin kurre. Sic duket ,40 shenjtoret tani ja kane lene vendin 40 hajduteve qe ndodhi kjo masaker e papare. “Te befsha gruan o Kryetar Mondi, motrat ju te tjerve“. Keto fjale degjon ne Bashkin e Sarandes. E gjithe kjo merri qe dele nga gjoksi i sarandioteve, nuk eshte vetem si rezultat i korrupsionit te hatashem qe ka mberthyer Bashkine e Sarandes, por eshte dhe si rezultat i masakres urbane.

Saranda ime kishte mbaruar plotesishte, ishte kthyer ne nje Palestine te vertete ku nuk te shifte syri asnje fie barre, por vetem shijoje me bollek pluhurin me oke qe te servirte ambienti i ndotur nga ndertimet dhe zhuritja e hatashme per nje pikez uje. Nuk kishte mbetur asnje copez lulishte, nuk shifej asnje stol ku uleshin dikur pleqte dhe loznin domino e letra. Kjo panoram paqedashese ishte shdukur perfundimishte. Nje cmenduri kolektive e kishte kthyer Saranden ne nje gurrore qe germohej e germohej deri ne qender te tokes. Vetem ne Sarande shikon cmendurira me karburante poshte pallateve dhjete kateshe! Mina me sahate qe po plasen nje dite, shkrrumb e hi do ta bejne gjithe Saranden. Po kush pyete per to, atje asnjeri s’do t’ja dije, te gjithe jane cmendur. Katet e para te pallateve jan kthyer ne duqane ku shiten breke me oke. Pacamure rangallash te dala boje nga dielli veleviten si flamuj evgjitesh anes rruges dhe presin qe dikush ti bleje. Menhane te shumta qe afroin gjeremez me lopate per pianecet e shumte qe vine verdalle e rrekelline si te babazitur rraki te farmakosur, kane zene gjith qendren e Sarandes. Trotuare te shkateruara nga makinat qe parkoin mbi to dhe kalimtare te shumte qe detyrohen te ecin ne rruge. Ne qender te Sarandes, vece lulishtetes qe eshte per tu admiruar, ndodhet dhe nje sheshpushim goxha i madhe i shtruar dikur per bukuri dhe tani ishte shkateruar plotesishte nga makinat e shumta qe e kane kthyer ne nje vendeparkim. Ligjet e qarkullimit rrugor nuk i njefe njeri, as polici qe drejton qarkullimin. Nje anarshi e plote ku ndihet plotesisht mungesa e shtetit, nje Kandahar i vertet…

»»»

Gjatë tranzicionit në Maqedoni, është rritur dashuria për politikën.  Po ju them sinqerisht më ka marr malli me fol për dicka jasht politikës.  Nuk e kuptoj pse ndodhë kjo! Shpesh e pyes veten pse gjithcka duhet të jetë e lidhur me politikën? Pse njerëzit këtu të vlerësojnë mbas asaj “sa  mirresh vesh në politik”? Cuditërisht edhe pse mundesh me qenë jurist shumë i mirë, shoqëria nuk të vlerëson, mundesh me qenë shkrimtar solid, por librat e tua nuk shiten etj. Jam munduar të gjejë përgjigje \ dhe për fat të mirë, “pata sukses. Eureka!”. Shpesh them, se ndoshta ende nuk e kemi aritur pjekurin tonë politike(si shoqëri), deri aty  kur shumë pak njerëz do të interesoheshin për politik. Duke menduar se vetëm ata që “mirren vesh në politik” janë të zjguarë, shohim  gjendjen reale të shoqëris shqiptare. Sa mos të del se kam shkruar kot, do të mundohem të shpejgoj pse më pengon kjo situatë në shoqërin tonë.

Ndoshta do të ju duket pak  klishe shija ime për filma. Por një ndër filmat e mi të preferuar është “Shawshank the Redemption”. Shija ime nuk mvaret nga fama e këtij filmi. Nuk më pëlqen ky film pse është zgjedhur ndër më të mirët në botë, por më pëlqen së unë gjej shumë ngjajshmëri ndërmjet filmit dhe situatës reale të shoqëris shqiptare në Maqedoni.

Në fakt shumë njerëz duke e lexuar këtë shkrim do të thonë që po ja fus kot. Por do ti  lutesha atyre që të kenë durim dhe ti lexojnë argumentet e mia. Në shikim të parë filmi le përshtypje si përshkrim i jetës personale të Andy Dufrens-it, por nëse futemi më thellë në analiza, shumë leht do të kuptojmë se ku fshihet lepuri. Për ata që e kanë parë filmin e dinë rolin e burgut në krijimin dhe zhvillimin e personaliteti. Mirëpo ky nuk është burg i thjesht. Ky burg për dallim nga të tjerët të detyron të institucionalizohesh me të dhe secili që del nga ai (pas një periudhe te gjatë) bënë vetëvrasje. Si një lloj sëmundje.

E njejta ndodhë edhe tek ne. Në realitet, politikanët tanë na kanë krijuar një burg vizuel dhe secili që mundohet të dal nga ai bënë vetëvrasje shoqërore. Ky burg po ndikon në krijimin e personalitet tonë. Prandaj shumë prej nesh mirren me politik, ndrësa kjo ju konvenon politikanëve tanë, për ta mbajt gjallë burgun e tyre.  Sikur në film, ku drejtori i burgut është direkt i inplikuar në korupcion ose në shfrytzim fizik të burgosurve, ashtu veprojnë politikanët tanë edhe tek ne. Pra atij (drejtorit) i konvenon situata e tillë në burg, ashtu sic ju konvenon kjo situatë politikanëve tanë. Kështu që neve burgu po na han, burgu po na shaktron dhe më e keqja është se ky burgu i joni, njëlloj si burgu i famshëm Shawshank-ut synim kryesor e ka të na shktaroj shpresën tonë. Dhe kur shkatrohet shpresa, shkatrohet gjithcka. Ky është “suksesi” më i madh që kanë aritur përfaqsuesit tanë në Maqedoni.

Nga Vala e Drinit

Empty

She lifts her skirt up to her knees,
walks through the garden rows with her bare feet, laughing.
I never learned to count my blessings,
I choose instead to dwell in my disasters.
I walk on down the hill,
through grass, grown tall and brown
and still its hard somehow to let go of my pain.
On past the busted back of that old and rusted Cadillac
that sinks into this field, collecting rain.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.

And of these cut-throat busted sunsets,
these cold and damp white mornings
I have grown weary.
If through my cracked and dusted dime-store lips
I spoke these words out loud would no one hear me?
Lay your blouse across the chair,
let fall the flowers from from your hair
and kiss me with that country mouth, so plain.
Outside, the rain is tapping on the leaves,
to me it sounds like they’re applauding us the the quiet love we made.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.

Well I looked my demons in the eyes,
laid bare my chest, said “Do your best, destroy me.
You see, I’ve been to hell and back so many times,
I must admit you kind of bore me.”
There’s a lot of things that can kill a man,
there’s a lot of ways to die,
listen, some already did that walked beside me.
There’s a lot of things I don’t understand,
why so many people lie.
Its the hurt I hide that fuels the fire inside me.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.

    Njeriu aq sa jeton aq edhe mëson…Tërë kohën ecën në një rrugë që e ka si të vizatuar diku, ndonjëherë e din ku shkon, e ndonjëherë e mbyll hartën dhe vazhdon në një rrugë që herë pas here humbet,ose ngec e ndalet diku…nuk di a të kthehet apo të rrijë aty ku është… Ka shumë kthesa që i sheh, e që ndonjëherë nuk di në cilën anë të shkojë. Ndonjëherë të gjithë shkojnë së bashku,e ti largohesh shkon në kthesën që vet e pëlqen. Ka gjasa kur edhe pendohesh, ndonjëherë është herët dhe mund të kthehesh te shokët,por ndonjëherë shkon aq larg sa të përzihen rrugicat, e nuk mund të gjesh asgjë nga e kaluara. Por prap vazhdon… nuk lodhesh kurrë!

E kërkon atë njeriun e përsosur, atë shpirtin binjak… po,rrugës takon shumë të tillë,por ata janë me dikë tjetër,ose thjeshtë kanë një rrugë ndryshe nga ti. Ndonjëherë dëshpërohesh, e mendon që nuk ka asgjë të përsosur..por nuk ndalon së kërkuari. Një ditë e sheh një të tillë, kur më së paku e pret ai të del përpara, me të mendimet e njëjta si ti, me hartën në dorë duke të treguar që edhe ai është nisur po në rrugën tënde. Gëzohesh dhe vazhdoni rrugës së bashku… Ecni me vrap, përjetoni shumë gjëra së bashku, krenohesh që ke kapë për dore njeriun e përsosur,e rrugës duke ecur sheh plot njerëz që duan të të afrohen, të tregojnë shumë gjëra por ti më nuk i sheh,sepse e ke gjetur atë që ke kërkuar… kur arrin në udhëkryqin e fundit, atë që e kishe afër teje e sheh duke u larguar ngadalë dhe duke të ikur në një kthesë që nuk ishte në planin tënd !! Shkon pas tij, por nuk mund ta gjesh më, ai shndërrohet në tjetër person… më as nuk e njeh!
Dhe kur në fund e kupton që z.i përsosuri nuk egziston, vazhdon rrugës me njerëz të tjerë.. duke kërkuar krejt diçka tjetër dhe duke e jetuar realitetin…

E vërteta nuk është çdoherë e bukur, por ndonjëherë është ajo gjithçka që kemi…

  Sarana Osmani …